می توان رشته این چنگ گسست

میتوان کاسه این تار شکست

می توان فرمان داد:

هان!

ای طبل گران

زین پس خاموش بمان

به چکاوک اما

نتوان گفت : مخوان

                                                                             فریدون مشیری

اندیشیدن وبیان آن، از جمله حقوق وآزادی های فردی است ،انتقال آن درفضای اجتماعی ودردسترس گذاشتن برای آگاهی دیگران، یکی از ضروریت های توسعه پایداروتامین کننده سلامت زندگی اجتماعی است. در جامعه ای که کمتر تحمل انتقاد پذیری دارند وفضا نامطمئن است، افراد آمادگی کافی برای خطر پذ یری را نشان نمی دهند ودر نهایت به خود سانسوری پناه می برند ودر حقیقت جوهره های رنگ پریده ذهن انسان رادر شکل نثر های لطمه دیده ارایه می کنند.

در این صورت صا حب فکر به عوض پروراندن وقوام بخشیدن به اندیشه هایش،گرفتارتوهم انتخاب لغات ، واژه سنجی وجمله سازی می شود.خودسانسوری ناشی از عدم اعتماد به آزادی پس ازبیان است که چون مرگی خود ساخته از بیم عواقب بعدی برگزیده می شود،از نظر جامعه شناسی، خودسانسوری حاصل ترس بوده واز جهت روان شناسی محصول نگرانی ها درتاریکی های اجتماعی وآشفتگی ها است.

اگر بپذیریم که آزادی قلم ازارکان دموکراسی واز متعلقات آزادی ذهن واندیشه است، بنابراین باید زمینه گسترش آن درجوامع فراهم شودوالبته نوشته ها باید در چارچوب قانون اساسی هر جامعه ای و بری ازطبیعت تخریب وضد ملی یاشد. درفضای اجتماعی که خود سانسوری باشد بازار شایعات داغ  وتاثیر گذاری شایعات در جامعه بشتراست .

درنتیجه خود سانسوری، صاحب فکرورسانه ها وافراد نمی تواند به درستی رسالت خود را انجام دهند ومادامی که چنین شود وافراد در واقع پیش گیری بکنند ودر نوشته هاوگفته هایشان دچار لکنت شوند درابتدا با جامعه ای بی روح ومرده مواجهه می شویم که سود جویان از این فرصت استفاده می کنند وروز به روز قوی تر می شوند ودر نهایت روزی می رسد که بازگشت به استبداد راشاهد خواهیم بود.

چوب دستی!

 نوجوانان پتانسیل نهفته ای دارند که مدام درحال آشکار شدن است.می توان به آن جهت داداما نمی توان ازبروز آن جلوگیری کرد.این پتانسیل ممکن است درقالب یک بازی نشاط آور آشکار شود یادرقالب رفتار های خشن وراهگیری بردیگران ویاسنگ پرانی به درودیواروشیشه خودی وهمسایه وبیگانه،باهدف ویابی هدف.

آنانکه امکانات بهتری دارند سراغ بازی های نشاط آوروپر هیجان وسرگرم کننده می روند وآنانکه امکانات یک بازی مفید وبی خطر را ندارند باسنگ پرانی به اطراف انرژی نهفته در بازو راتخلیه می کنند.از این میان آنانکه جسارت آشکار شدن درکوچه ومحله را دارند از خانه بیرون آمده به هدف های مشخص سنگ آندازی می کنند وآنانکه جسارت آشکارشدن راندارند ازدرون خانه یا پشت دیوارویا مخروبه ای پنهانی هدف های ناشناخته ویا شناخته را مورد اصابت قرار می دهند.

گاه ممکن است براثر بی احتیاطی شیشه خودی یا همسایه یا سرودست عابر بی گناهی رابا پرتاب ویرانگر خود مورد نوازش قرار دهند برای بزرگترهای که شیطنت دوران کودکی ونوجوانی را از سر گذرانده اند تحمل رفتارهای کودکانه وغمض عین از کنارپرتاب های آنان عبور کردن کمی مشکل است ،

اما چاره ای نیست تا این کودکان به خود آیند، باید مانند شیخ ابوالحسن خرقانی عمل کرد. گویند شیخ در همسایگی خود جوان کبوتر بازی داشت که برای پراندن کبوتران خود سنگ پرتاب میکرد. از قضا روزی سنگ کبوترباز بر پیشانی شیخ نشست و پیشانی نزار آن پیر فرهیخته بشکست. شیخ با پیشانی مجروح چوبی برداشته و به درب خانه همسایه روان شد و کوبه در را کوبید. ناظران را تصور بر این بود که شیخ با چوب در دست برای تادیب به جوان کبوتر باز مصمم است . جوان درب را باز کرد و شیخ با احترام گفت : این چوب را آورده ام تا از این پس برای پراندن کبوتران پارچه ای به سر آن بندی و از این وسیله استفاده کنی نه پرتاب سنگ! پراگماتیست های نوجوان ما که برای پراندن کبوتران خود و بازی با آنان از سنگ استفاده می کنند باید بدانند که این پرتاب ها چه بی هدف باشد و چه با هدف مخاطرات فراوانی دارد و جز شکستن درب و شیشه و سر و دست دیگران ممکن است بزرگترها را بیهوده نسبت به دیگران بدبین کند که آمر این خطاهای کودکانه کیست! ونیز باید بدانند که سود این پرتاب ها تنها به کیسه فروشندگان شیشه ای می رود که در کمین ایستاده و برای پرتاب هر سنگ هورا می کشند . عزیزانی که در این دوره چند ماهه و به بهانه انتخابات سنگ پرانی را به سمت اصلاحات و سید محمد خاتمی ادامه می دهند یقینا در خلوت منصفانه خود و با قضاوت وجدان آرام و مطمئن دستاوردهای دوران اصلاحات را از هیچ یک از دولت های موقت انقلاب به رهبری مرحوم بازرگان و دولت ملی به رهبری مرحوم مصدق کمتر نمی دانند . بنابراین بی انصافی است از آن دو بزرگوار به احترام و پاسداشت یاد کرده و خاتمی را به خاطر تقلیل بخشی از شعار های مدنی در عمل به ناتوانی متهم سازند.این چوب دست پیشکش دوستان نوجوان پراگماتیست ما تا به جای پرتاب سنگ از آن استفاده کنند . مگر پاره ای از سنگ پرانها به هیچ چیز باور نداشته باشند ، آن گاه حتی نسخه شیخ ابوالحسن خرقانی چاره ساز نیست!

 والبته برخی صاحب نظران دربرابربرخی که گل و بلبل نشان دادن فضا رابر آنچه واقعاً در جامعه می گذرد اهمیت بیشتری داردبیان نموده اند  که درباره سریال بزنگاه بهترین کار این است که تحقیق میدانی شود که آیا متوسط مخاطبان آن هم با تماشای فیلم نسبت به بدآموزی های فوق العاده در آن احساس نامطلوبی دارند یا خیر. آنانی که با نمایش این سریال احساس ناهنجاری کرده اند آیا در فضایی مجازی یا ایزوله زندگی می کنند؟ آیا فرزندان شان به مدرسه یا دانشگاه نمی روند؟ آیا از وسایل نقلیه عمومی استفاده نمی کنند؟ آیا برای خرید و تفریح به مغازه یا مراکز تفریحی نمی روند؟ آیا با چشم بربستن بر واقعیات جامعه، حقیقت ناهنجاری ها و نابسامانی ها نیز محو می شود؟
برخی صاحب نظران دیگر در نقد سريال «بزنگاه»معتقدند  : دراين سريال رضا عطاران يا مسيرش را بد انتخاب كرده است يا بد جلو مي‌رودو هركاري براي خنداندن تماشاگرانجام مي‌دهند. ویا اینکه درسریال عطاران كفگير به ته ديگ خورده است.

البته برخی  كارشناسان مذهبي نيز معتقد ند كه قبح برخي مسائل مانند اعتياد در جامعه شكسته است، بنابراين «بزنگاه» يا سريال هاي همانند آن با پرداخت به اين مسائل، قبح آنان را نمي شكنند بنابراين در سريال «بزنگاه» واقعيت هايي بيان مي شود كه آن قدر واضح است كه نمي توان گفت، كسي از آن ها مطلع نيست نبايد به «بزنگاه» انگ قبح شكني رذايل را بزنيم، چون اين سريال بخشي از ناهنجاري هايي را كه قبلا قبح آن ها ريخته شده به تصوير كشيده است، تا هم به مرتكبان اين اعمال تلنگري بزند و هم به مربيان جامعه
البته جدا ازهمه اظهارنظرهاباید عرض کردکه سريال‌هاي ماه رمضان امسال به مراتب ضعيف‌تر از سريال‌هاي سا ل های قبل هستند‌، وبه قول معروف "هرسال دريغ از پارسال"
واما اززاویه دید خودم به عنوان یک شهروند ایرانی آنچه راکه درسریال رضاعطاران دیدم نه  می توان بزنگاه راتیشه ای برسنت ها وروابط عرفی  خواند ونه آن چنان موثردربرابر ناهنجاری های جامعه ،درسریال بزنگاه هرکدام از بازیگران نمایانگر وبیان کننده یک گروه خاص ازجامعه می باشد گروه روشنفکرکه نمی تواند به خوبی حرف بزند وبگوید اما زیاد می داند ،گروهی دیگر که کمک کردن را فقط درپول دادن به افراد معتاد وکسانی که به هرنحوی مشکلی دارند می دانند،گروهی دیگرکه فقط شاهد کارها والبته خطاهای دیگران می باشند وحرف زدن یا نزدن آنهاتاثیری ندارد والبته دراینجا هم گروه نون به نرخ روز خورها هم فعالند