دندان کرم خورده ،

این ها همه افسانه است ،

                               حقیقت وارونه است ،

 دروغ پا پرجا  و راستگویی شرمنداست .

                                  مرد با همسر خود غریبه است ،

تنها دروقت خواب با هم یگانه اند ،

                                 دنیا شده پر چابلوس و متهم ،

به خدا قسمشان هم، بهانه است،

                                   ای مرد نهان در پنجه خورشید بیا ،

تا رسوا شود هر آنکه امروز با تو یگانه است

شعر از بنده حقیر : مهدی امینی

در فکر فرو رفته بودم که چه موضوعی را انتخاب کنم تا دوستان به فیض برسند موضوع زیاد بود اما هر موضوعی هم باب طبع من نبود می خواستم در مورد دروغ بنویسم و اینکه از بالا تا پایین جامعه دروغ موج می زند و چه می شود این نسل کوروش کبیر راکه فریاد مسلمانی شان گوش عالم را کر نموده است اما هر صبح چشم با دروغ باز می کنندو شب هم به سجاده رفته، توبه می کنند و با خود به این باورند که دروغی که گفته اند مصلحتی بود ه است ، راستی گفتم از مصلحت یادم آمد درمورد مصلحت هم اشاره ای کرده باشم ، این روزها آرمان جای خودش را به مصلحت داده و چند صبایی است که پیدا نیست ، به دوستان گفتم آرمان را ندیدید گفتند چند صبایی است که ما سجاده و تسبیح مان را از چین می آوریم که مردمانش چشم بادامی و پرکارند و از سنگ طلا می سازند ، یادم آمد  از کیمیاگری و دانشمند ایرانی که کیمیا گری می کرد و شهرتش از غرب تا شرق را گرفته بود راستی اسمش چی بود ؟ !

بگذریم که این سخنان از تمامی نیست ، باید امید داشت به فردا ما ایرانی جد اندر جدمان با امید زنده هستیم و زندگی می کینم و کار به خوب و بد ایام نداریم ما چه کار داریم که کمونیست ها قرآن و تسبیح را برایمان می سازند ما سرمان را از سجاده بر نمی داریم تا به خدا نزدیکتر شویم .

"از زبان سرخ چه گویم که همی سر را به باد می دهد"

چند وقتی هست که در جرگه ی بی زبانان و کم گویان اتلاف وقت می کنیم تا گویند هر آنچه که پرحرفان توانند ، از احوالات شیخ پرسیدند ما لب به کام گرفتیم تا مبادا وسیله ای بدهیم به دوستان و از آن پس معرکه گیر هر کوی و برزنی شوند .

البت چنان که خود دیده و مشاهده کرده و دوستان گزارشات موثقی ارایه کردند چنین برآمده که در این سرای گل و بلبل ما دوستان همی دست به قلم ها می شوند که از پس آن می خواهند به منصب و جایی برسند و عده ای هم با وسیله ای که دارند خود را به میز چسبانده اند و دیگر کسان را که بالا دست شان هستند تهدید به دست نوشته های خود در آن وسیله می کنند که البته ما پیشنهاد دادیم که برای تبلیغات چسب رازی از این پس آنها را به کار ببرند چرا که نمی دانم چه کرده اند که بر میز چسبیده اند.

البته در پایان به دوستان اشاره کنم که از الطاف سخن چنین براورد نکنند که ما نیز ترسیده ام و در لاک خود خسبیده ایم، این جملات حقیر مزاحی بود تا نیشخندی زده باشیم بر آن همه بی خردی و کج فهمی های روزگار که امان و صد امان و پناه به خداوند دانا و فهیم.