اصلاح یعنی سامان بخشیدن ، نقطه مقابل افساد است که به معنی نابسامانی ایجاد کردن است . اصلاح گاهی میان رابطه دو فرد است و گاهی محیط خانوادگی  و گاهی محیط بزرگ اجتماعی است که اکنون مورد بحث ما است .                                                                             

اصلاح طلبی یک روحیه اسلامی است ، هر مسلمانی به حکم این که مسلمان است خواه ناخواه اصلاح طلب و لااقل طرف دار اصلاح طلبی است ، اصلاح اجتماعی یعنی دگرگون کردن ساختن جامعه در جهت مطلوب .                                                                                           

 جنبش های اصلاحی بدیهی است که یکسان نیستند ، برخی داعیه اصلاح داشته اند و واقعا هم مصلح بوده اند ، برخی برعکس ، اصلاح را بهانه قرار داده  و افساد کرده اند ، برخی دیگر در آغار جنبه اصلاحی داشته و سرانجام از مسیر اصلاحی منحرف شده اند .                              

به گفته بسیاری از کارشناسان ،  نهضت اسلامی ایران که ازسال42 آغاز می شود در هیچ یک از کشورهای اسلامی نهضتی به عمق و وسعت آن نبوده است  و بی سابقه ترین نهضت می باشد . 

در مورد تحلیل نهضت ها هنگامی که نهضتی در جریان است مانند این  است که گرد و غباری برانگیخته است و بخواهیم مشاهده کنیم یا از آن عکس برداری نماییم که البته اندکی دشوار است

، برخلاف هنگامی که نهضتی  پایان یافته است مانند آن است که صحنه ای را پس از فرو نستن گرد وغبار بخواهیم ببینیم یا از آن عکس برداری نماییم . به هر حال تحلیل  نهضت چه برای مردم معاصرآن زمان که خود در آن شرکت دارند وچه برای آیندگان تاریخ ( معاصراین زمان ) که به خواهند درباره آن قضاوت نمایند امری ضروری و حیاتی است . این امر را بسیاری از صاحب نظران و کارشناسان تحلیل کرده اند که جا لب ترین وکارشناسی ترین تحلیل در این مورد از استاد  شهید مرتضی مطهری میباشد .

 وی می گوید در تحلیل نهضت باید مسایل ( ماهیت نهضت – هدف نهضت – رهبری نهضت – آفات نهضت ) مورد بررسی قرار گیرد .                                                                       

درادامه می خواهم در ایامی که یاد آور سال های پر شور ونشاط حضور مردم در میدان عمل هست به چهار مسئله ای که در بالا ذکر شد از دیدگاه شهید مطهری بپردازیم .                         

ومنتظر نظرات ودید گاه های شما دوستان می باشم