"از زبان سرخ چه گویم که همی سر را به باد می دهد"

چند وقتی هست که در جرگه ی بی زبانان و کم گویان اتلاف وقت می کنیم تا گویند هر آنچه که پرحرفان توانند ، از احوالات شیخ پرسیدند ما لب به کام گرفتیم تا مبادا وسیله ای بدهیم به دوستان و از آن پس معرکه گیر هر کوی و برزنی شوند .

البت چنان که خود دیده و مشاهده کرده و دوستان گزارشات موثقی ارایه کردند چنین برآمده که در این سرای گل و بلبل ما دوستان همی دست به قلم ها می شوند که از پس آن می خواهند به منصب و جایی برسند و عده ای هم با وسیله ای که دارند خود را به میز چسبانده اند و دیگر کسان را که بالا دست شان هستند تهدید به دست نوشته های خود در آن وسیله می کنند که البته ما پیشنهاد دادیم که برای تبلیغات چسب رازی از این پس آنها را به کار ببرند چرا که نمی دانم چه کرده اند که بر میز چسبیده اند.

البته در پایان به دوستان اشاره کنم که از الطاف سخن چنین براورد نکنند که ما نیز ترسیده ام و در لاک خود خسبیده ایم، این جملات حقیر مزاحی بود تا نیشخندی زده باشیم بر آن همه بی خردی و کج فهمی های روزگار که امان و صد امان و پناه به خداوند دانا و فهیم.